Psychoterapia
Choroba w domu
Choroba własna i bliskich
Choroba – według Światowej Organizacji Zdrowia – jest takim stanem organizmu, kiedy to czujemy się źle, a złego samopoczucia nie można powiązać z krótkotrwałym, przejściowym uwarunkowaniem psychologicznym lub bytowym, lecz z dolegliwościami wywołanymi przez zmiany strukturalne lub zmienioną czynność organizmu.
Choroba jest doświadczeniem stresującym. Nawet osoby, które określały siebie jako odporne psychicznie i silne, w sytuacji poważnej choroby własnej czy najbliższych często przechodzą kryzys i załamanie. Szczególnie trudną jest sytuacja gdy okazuje się, że choroba może być śmiertelna lub pozostało jedynie kilka tygodni, miesięcy życia. Pojawiają się pytania, jak ulżyć sobie czy jej bliskim w cierpieniu, jak rozmawiać o chorobie i ewentualnej śmierci, czy mówić prawdę czy ją ukrywać, jak poradzić sobie z niepozałatwianymi sprawami?
Na początku należy dać sobie i najbliższym czas na oswojenie się ze świadomością choroby. Naturalną reakcją są łzy i stan przygnębienia. Najmniej konstruktywnym podejściem jest unikanie tematu, przeżywanie go w samotności. Aby zapobiec izolacji i lękom należy skorzystać ze wsparcia psychologicznego. Psycholog podczas konsultacji i spotkań opartych głównie na dawaniu wsparcia pomoże uporać się z trudnymi emocjami, doradzi jak rozmawiać o chorobie, jak złagodzić lęk, jak znaleźć w sobie siłę i chęć do walki z chorobą. Podczas spotkań poradzi także, jeżeli istnieje taka potrzeba, jak oswoić się z trudnym tematem odchodzenia i śmierci.
Żałoba
Przeżywanie straty osoby bliskiej jest procesem wewnętrznym – to reakcja całego „ja” na śmierć, uzewnętrznia się w postaci żałoby.
Osoba, która utraciła bliskiego może przeżywać różne dolegliwości psychiczne i somatyczne, pojawia się smutek, ból, osłabienie, bierność, czasami rozpacz. Osoby przeżywające stratę zmieniają często swoje zachowanie i rytm życia objawiające się niechęcią do kontaktów z innymi ludźmi lub przeciwnie odnowieniem więzi z rodziną i przyjaciółmi, wyrażając troskę o to, aby o siebie dbali. Pijawi się wspominanie zmarłej osoby, pielęgnowanie pamięci o niej. Często śmierć bliskiej osoby zmienia także osobę „osieroconę”, dokunuje ona wtedy rozrachunku z własnym życiem, dokonuje w nim zmian.
W przeciwieństwie do żałoby, która jest dyktowana kulturowo lub religijnie, przeżywanie straty jest bardzo indywidualnym procesem. Czas żegnania się z osobą zmarłą i uczenie się życia bez niej jest uzależniony od wielu czynników, każdy dojrzewa do tego indywidualnie i w swoim tempie.
Doświadczenie straty osoby bliskiej jest bardzo trudne. Szczególnie, gdy śmierć nadeszła nagle i pozostały pewne sprawy niewyjaśnione, niedokończone, gdy nie było czasu aby pożegnać się z bliskim, aby powiedzieć mu, że się go kocha, ceni lub wybacza. Pozostaje pustka i poczucie niedomknięcia. Bardzo jest ważne w tym czasie wsparcie rodziny, przyjaciół, świadomość, że są osoby które rozumieją sytuację i mogą podać pomocną dłoń. Szczera rozmowa z psychologiem dotycząca przeżywanych emocji, radzenia sobie w nowej rzeczywistości bez bliskiej osoby pomoże przejść trudny okres żałoby.